سخني گويمتاي دوست...
داستاني ز من و قلب كبابي كه گسست سخني گويمت اي دوست كه رازي كهن است
دلِ من ، خفته بد آرام و سرِ جايش بو د عشق او آن بربائيد و دگر رفت ز دست
غمزه ي چشم تو بر شعله ي تن مي افزود دل خوش آهنگ ز من رخت وجوديت بست
عقلا با من ديوانه چه گويند سخن تا كه دل رفت دگر عقل ز تدبيرم رست
بيستوني به دلم كنده ، فراوانِ غمش غمِ فرهاد به پيشِ غمِ من ، كوچك و پست
خنكا قصه ي مجنون به ميان من و تو لااقل ، ليلي او كاسه و ظرفي بشكست
مُنعما بارِ غمم را به قلم دادم ، حيف ناتوان ماند قلم نيز ، وجودش بگسست